POEMOJ ORIGINALAJ
SALUT' AL VI (Marko Neŝiĉ)
Ĉiutage, ĉiŭore,Per vortoj, per kantoj,Salutataj estu ĉiujPacaj batalantojSalut' al vi,Salut' al vi,Salut'!En paca kor',Je ĉiu hor',Salut' al vi, vi!Kiel brila sunradio,Kiel mara ondo,Nova sento disvastiĝuTra la tuta mondoSalut' al vi, ktp.
Nova sento disvastiĝuTra la tuta mondo,Tuthomaro estu unuFamilia rondo.Salut' al vi, ktp.
AL NOVAJ VENKOJ (Boriŝa Miliĉeviĉ)
Jam cent dekses pasis jarojde l' naskiĝo Esperanta,malaperis tiomaj barojen E-mondo batalanta.Nun la Majstro-monumentojmemorigas famajn datojnkiam liaj fortaj sentojkontraŭlingvajn venkis fatojn.Kion Majstro ekkomencismond' pacema daŭrigis,per tio ĝi rekompencisverkojn kiujn li estigis.Morta majstro, vi vivegasinter mondo Esperantaen spirito kiu regassuper tero sangumanta.Kara frato el Brazilo,el Ĉinio, Norvegujo,nin kunligas komprenilo -lingvo de Esperantujo.Nun parolas milionojla Lingvon Internacian,UN-ojn pelas fortaj sonojfari paŝon historian:En tutmondajn ja rilatojnenkonduki Lingvon nian,kaj popolaj lingvoj-fratojservu rondojn ĉiunaciajn!VAGEMO (Boriŝa Miliĉeviĉ)
Kiam laca suno la montojn postiraskaj la lasta ĉiela malaperas ruĝo,varman ja dometon oni ekdezirasekfuĝonte de la eterna ventmuĝo.Vojaĝulo kara, ho kien vi vagas?Kial vi en domo via nun ne estas?-Ho, belan ĉambreton mi ĉiam imagas,sed miajn pensflugojn ĝia mur' arestas.Mia streb' eterna estas la vojaĝokiu fantazion mian pliardigas,vojaĝo konvenas al ĉiu homaĝo,ĉar novajn ĝisvivojn ĝi al ni estigas.Nun pro laborego mi vagi ne povas,iamaj memoroj mian koron nutras.La vojaĝdeziro min ja ne plu movas,ĉar tute sklavita ĝi senĉese putras.EN ARENO (Vladimir Kirda Bolhorves)
Gitaro,trankviligu proprajn kordojn.Lasu ilin vibri silente,tiel silente por ke koroj sentu doloronkaj malĝojon profundan.Sangadas la toreadoro en Granda Areno.Ekrigardu: sur vizaĝo liaankoraŭ venka rideto vibras,sed larmo fridaflamon en okulo jam estingas.Ĉu vi ploras?Ploru, bela fraŭlino.Flagoj estas duonhisitaj,en via ĉirkaŭaĵo estas la paco.Nu, tamen,kial vi krizantemojn sur la batalejon ĵetadas?Toreadoro via pereis,sed la Areno postrestis,kaj jam morgaŭ anoncos fanfarojfestenon de novaj batalantoj.AVINO SUR LA BALKONO (Vladimir Kirda Bolhorves)
Tute en funebra vestaĵo, kun kapotukĉirkaŭita, silenta kaj senmova,kiel elĉizita el ŝtono,ŝi longe sidas apud la balustradode malvasta malfermita spacode duĉambra kaĝo sur tria etaĝo.La filino kaj bofilo estas en la entrepreno,nepoj estas en lernejo. Najbaroj ĉi tie ne ekzistas.Polvon en loĝejo ŝi viŝis, ensuĉigadis,florojn ŝi akvumis, tagmanĝaĵon finkuiris.Tra mallarĝa, per ĉielo plenumita fendaĵointer du najbaraj ĉielskrapantojankoraŭ unufoje en malproksimon,en iaman tempon ŝi fikse enrigardis.En vilaĝo, en la longa strato,sopiras al ŝi, kiel fidela hundino,ŝatata, ruiniĝanta domo, en kiu ŝikvardek plej belajn jarojn travivis.Antaŭ nelonge, je postulo de gefiloj, ŝi vendis ĝin.Neforgesitaj, neanstataŭeblaj najbarojankaŭĉi-vespere je stratangulo kunvenos.Ĉu ili, ho ve, ankaŭ pri ŝi babiletos?Al edzo plenajn dekunu jarojntrifoje semajne ĝis la tombo ŝi iradis.Kaj nun maljunulo sub la herbaĉoj dormas.Ĉu gefiloj, ho dio, volos almenaŭunu ŝian peton plenumi:ĉu ili la patrinon, el la ŝatata vilaĝo,el naskiĝgrundo forigitan,apud la patro entombigos?POEMOJ TRADUKITAJ
HIMNO AL UNUECO (Vladimir Ĝukiĉ)
Ho, jugoslavianoj,serboj kaj montenegranoj,kaj hungaroj kaj albanoj,kaj rumanoj kaj slovakoj,kaj ukrajnoj kaj rutenoj,kaj roŭmoj kaj ankaŭ turkoj,Kaj aliaj de land' nia,
Frate tostu per glas' via!
Pri libero kaj unuecoekkantu ni en kuna rav'!Regu spaco super spacoj,am' frateca estas sav'.Malaperu misopciojmaligantaj generacioj,enfosu ni la kverelojnpor pliigi aŭrorbelojn.Vivu!
ODO AL LABORISTO (Vladimir Ĝukiĉ)
Vi kiu per martelo formasla feron ardegansur amboso forĝasprintempon de l' futuro.Vi al kiu la tur' kuniĝiskun sonĝo el bortuostrebas al profundojpor al fil' alporti donacon.Vi kiu aŭrore ardigas fornojnpor ruĝetaj panbulojofertas al ni viv-odoronkaj al buboj senzorgajn kampojn.Vi kiu kun stelojakompanas lunon al ripozoekkisu toston de liberokaj brakumu lavitajn matenojn.KISO (Mladen Draĵetin)
Se mi vin kisasmi farus tion kionneniam mi devus.Se mi vin ne kisasmi restos muta anime.PREĜO (Mladen Draĵetin)
Estu al mi lumilokaj birdo en orel' mia.Mia amatin' en la trajnokiu neniam revenos.Mia violeto sur la ŝtonokie foras algoj.Estu bril' kiuardigas kaj radias.Estu ĉiela muzikoĝis formorto fiera.RIVERO (Mladen Draĵetin)
Blanko de fraŭlinoj kunprenas lunondum ĝi emerĝas el riverprofundo.En vertico poste perdiĝas ĉio.La rivero fluas forenkaj salutas matenon kaj florojn.Mi iĝas riverparto.Kelkfoje la ondoj karesas min tenerekaj ĝuste neniam forgesas.La bordoj krakas sen anonco.DUM DANUBO ORUMIĜAS (Leposava Nastiĉ)
Dum mi pasas vian bordon,mia Danubo,mi vin ĵurigas per fortikaĵojviaj por al mi flustri pri aŭtun' suna.Ekridetu, mia Danubo,kiam ŝipistoj pasaskantante kantojn pri vi memkaj Vojvodino mia.Ĝuste sur bordoj viaj,kun okuloj viaj bluaj kaj petolaj,amo floru kiel burĝonoj majaj.Ornamu al Novi Sad sinon,por ke mi en brakum' viaatendadu ĉiujn matenojn sekvajn.Kaj tial mi vin petas,mia Danubo,dum mi pasas bordekaj dum miaj spikoj arĝente ekbrilas,ke vi flustru al mi pri aŭtun' suna,dum ankaŭ viaj valoj orumiĝas.LUNO SUPER MARO (Leposava Nastiĉ)
Oras la lunodum longegaj noktojfrido en animokaŝetiĝis.Harfoson'mallaŭte ektremasfurioze penetrasanimsekretojn.Super mar' malkvietanaĝas la forgesita sonato.SxI SCIIGAS SxIN (Duŝko Jokiĉ)
Sxi sciigas ŝin.Sxi senkonscie ricevas mesaĝon,perdas lian spuronkaj restas sola kiel li mem.PATRINO (Duŝko Jokiĉ)
Ho patrino, ne ploru,mi al vi venos re,vento al vi portos minĉiŭnokte tre.Dum la aŭroriĝo,junajn florojn vi pluketos,kaj, pri mi mem pensante,ilin al mi demetos.Restu ja sen larmoj,sen funebra vest' ĉia,unu ordinarafloro sufiĉosal fil' via.RENKONTIĜO (Ivan Opaĉak)
Foje mi renkontiĝis,mi memoras ja tion.saluto, manpremo,kaj ĝi estis ĉio.Mi memoras, ventpuŝitefaladis velkaj folioj.Sur la vojo envilaĝa,ni renkontiĝis tie.Mi promenas, ree aŭtuno venis,faladas velkaj folioj.Mi promenas je la sama loko,por ke ni eble retrovu tie.AL INSTRUISTO (Igor Kojiĉ)
Ni pasigis kun vi kvar jarojn,Estis jaroj de lerno- kaj sciofaro.Gvidis vi nin tra malfacila veto,Dankon al vi, dankon pro via zorgpreto.Ĉiuj momentoj pasigitaj kun viĈiam vivos profunde en ni.Ni ne forgesos vortojn viajn,Gravajn, esencajn por kresko nia.Ĉiujn belajn momentojn ni kunprenas,Tial ni malfacile al adiaŭ venas.Ni restos gajaj, viglaj kaj feliĉajLaŭ via kutima instruad' riĉa.